شعر

تا که از خود بگذارم اثری

تا که روحم با خواندن آن شاد شود

اما

نه به دست دارم قلمی

نه به دل دارم شوقی

نه در اندیشه ی روحم هستم

من قلم را برداشتم

من در آن یافت نکردم شعری

و نه حبی کلماتی مبهم

کاش می شد آنچه در اندیشه ی من میگذرد قافیه داشت

تا که ار خواندنشان در ذهنم بسرایم شعری

افسوس چون به کار قلمم آیند بی سر و قافیه اند.